Kerst 2025

Ook dit jaar schreef David weer een prachtig Kerstverhaal met, met net zoals andere jaren, een Texels tintje. Geniet ervan! We wensen iedereen via deze weg ook fijne kerstdagen en een gezegend 2026!

Het codewoord 

Zachtjes gaat de telefoon over. Vol spanning wacht Sil af tot zijn moeder opneemt. Dit kan niet lang duren. Haar zicht is niet zo goed meer, maar met haar gehoor is niets mis. In gedachten ziet hij voor zich hoe ze op de tast haar weg zoekt naar de telefoon. Het oude huisje aan de voet van de Texelse vuurtoren is niet groot, maar groot genoeg voor een bejaarde slechtziende vrouw die op tijd de telefoon wil oppakken. Sil houdt de satelliettelefoon tegen zijn ongeschoren gezicht en staart naar de golven die breken op de Scandinavische rotsen. Als kapitein van het NIOZ kan hij dit jaar geen Kerst vieren op Texel. 

Daarom belt hij op deze Kerstochtend naar zijn moeder om te horen wat ze van zijn Kerstcadeau vindt en om het geheim te onthullen. Toen hij afgelopen zomer met het NIOZ-schip was aangemeerd op het Antilliaanse eiland Curaçao, was hij dit bijzondere cadeau tegen het lijf gelopen. Tijdens een wandeling over een lokale markt, zag hij hem zitten in een zwarte metalen kooi. Met zijn rood- en groengekleurde verenkleed was het een prachtexemplaar. Hij had even stilgestaan om de schitterende vogel te bewonderen. Toen hij weer aanstalten maakt om door te lopen, hield de eigenaar hem staande en zei: ‘Dit is niet zomaar een papegaai. Deze gevederde vriend kan iets heel bijzonders!’. De man fluisterde iets in zijn oor en sprak toen één woord tegen de papegaai. Sils mond viel open van verbazing toen hij hoorde welke woorden uit de snavel van deze vogel kwamen. Hij had niet lang na hoeven denken en had de papegaai direct gekocht. Het had hem al zijn spaargeld gekost, maar dat zal het meer dan waard zijn als zijn moeder het geheim ontdekt. 

In zijn oor hoort Sil nog steeds het constante ritmische gezoem van de telefoon die over gaat. Er zal toch niets gebeurd zijn met zijn moeder? Ze is al een vrouw op leeftijd en een ongeluk zit in een klein hoekje. In gesprek met de Omring was een verhuizing naar de Gollards ter sprake gekomen. Maar ze wil pertinent niet uit haar huisje vertrekken. Ze had gezegd dat er niets mis is met haar. Behalve haar hoge leeftijd en haar slechte zicht, mankeert ze verder niets. Ze doet alles nog zelf. Ze kookt zelfs nog iedere avond haar eigen maaltijd. Sil vraagt zich wel af hoelang dat nog goed blijft gaan, omdat haar gezichtsvermogen zienderogen achteruitgaat. Maar toen hij had voorgesteld om gebruik te maken van ‘Tafeltje Dekje’, had ze lachend tegen hem gezegd: ‘Ik heb mijn hele leven zelf gekookt; dat blijf ik doen tot aan mijn dood.’ 

Nog steeds neemt zijn moeder niet op. Misschien ligt het aan de satelliettelefoon? Hij verbreekt de verbinding, toetst het nummer nog een keer in en wacht. Het gebeurt wel vaker dat de ververbinding niet goed tot stand komt wanneer hij zich op open zee bevindt. Tijdens zijn ruige zeemansleven heeft hij al veel avonturen beleefd, maar het aanschaffen van dit bijzondere Kerstcadeau spant zeker de kroon. Alhoewel het eigenlijk illegaal is om zo’n exotisch dier te importeren, was het een koud kunstje om de bontgekleurde papegaai te verstoppen in het ruim van het NIOZ-schip. Eenmaal in de Texelse haven had hij zijn goede vriend John opgetrommeld om de buit ongezien in een bestelbusje naar zijn loods te smokkelen. 

Hij had John duidelijke instructies gegeven en had hem ook het geheim verteld. John had hem vol ongeloof aangestaard en gezegd: ‘Ja, dag, daar geloof ik niets van! Dus jij wil beweren dat deze vogel het hele Kerstverhaal met Maria en Jozef in de stal van Bethlehem op kan zeggen? ‘Ja, echt waar!’ had Sil geantwoord, ‘Maar alleen als je het codewoord tegen hem zegt, anders zwijgt ‘ie in alle talen.’ ‘En wat is dat codewoord dan?’, vroeg John. ‘’Jingle-Bells’; als je ‘Jingle-Bells’ zegt tegen dat beest dan begint ‘ie te ratelen totdat het hele Kerstverhaal verteld is. Luister, mijn moeder houdt van deze eeuwenoude geschiedenis, maar ze kan zelf niet meer in haar bijbel lezen vanwege haar slechte ogen. Dus ik dacht; als ik deze papegaai aan haar geef, dan kan ze op Kerstochtend toch de Kerstgeschiedenis horen. Daarom moet jij haar dit cadeau overhandigen op de dag vóór Kerst. Maar je mag verder niets zeggen en het geheim nog niet verklappen. Dat wil ik zelf doen. Op Kerstochtend bel ik haar op om te vertellen hoe het zit en geef ik haar het codewoord.’ Gistermiddag had John hem een sms’je gestuurd dat het pakket was bezorgd. Hij had niets gezegd behalve dat dit een Kerstcadeau was van haar zoon. Toen Sil het berichtje had gelezen, had hij zachtjes gegrinnikt. Hij kon niet wachten tot de volgende ochtend. 

Nu is het zover en kan het ieder moment gaan gebeuren. Sil loopt zenuwachtig naar het voordek van het schip in de hoop dat de verbinding daar beter is. De telefoon gaat opnieuw over. Gespannen wacht hij af. Dan wordt eindelijk de telefoon opgenomen. ‘Met mevrouw Bootsman’, klinkt het aan de andere kant van de lijn. ‘Goeiemorgen mam, met mij. Gezegende Kerst vanaf de Barentszzee.’ ‘Goeiemorgen Sil, wat fijn om je stem te horen. Jij ook een hele gezegende Kerst.’ Het geluid kraakt en af en toe hapert de verbinding. Sil vraagt: ‘Kunt u me goed verstaan?’ ‘Ja, natuurlijk kan ik je goed horen. Ik mag dan wel halfblind zijn, maar ik ben niet doof! Maar bedankt voor het geweldige Kerstcadeau dat John gisteren kwam brengen. Dat had je toch niet hoeven doen?!’ ‘Ach ja, omdat ik deze Kerst helaas niet op Texel kan zijn, is dit mooie cadeau voor u. En wat extra bijzonder is…’ Maar voordat Sil zijn zin kan afmaken, valt zijn moeder hem in de rede en zegt: ‘Dat vind ik echt heel lief. Want wat is lekkerder dan een verse, malse kip op Kerstavond! Ik heb hem meteen geslacht, geplukt en in de oven gezet. Wat heb ik heerlijk zitten smullen gisteravond. Heel erg bedankt lieve zoon!’