Kerst 2025

Ook dit jaar schreef David weer een prachtig Kerstverhaal met, met net zoals andere jaren, een Texels tintje. Geniet ervan! We wensen iedereen via deze weg ook fijne kerstdagen en een gezegend 2026!

Het codewoord 

Zachtjes gaat de telefoon over. Vol spanning wacht Sil af tot zijn moeder opneemt. Dit kan niet lang duren. Haar zicht is niet zo goed meer, maar met haar gehoor is niets mis. In gedachten ziet hij voor zich hoe ze op de tast haar weg zoekt naar de telefoon. Het oude huisje aan de voet van de Texelse vuurtoren is niet groot, maar groot genoeg voor een bejaarde slechtziende vrouw die op tijd de telefoon wil oppakken. Sil houdt de satelliettelefoon tegen zijn ongeschoren gezicht en staart naar de golven die breken op de Scandinavische rotsen. Als kapitein van het NIOZ kan hij dit jaar geen Kerst vieren op Texel. 

Daarom belt hij op deze Kerstochtend naar zijn moeder om te horen wat ze van zijn Kerstcadeau vindt en om het geheim te onthullen. Toen hij afgelopen zomer met het NIOZ-schip was aangemeerd op het Antilliaanse eiland Curaçao, was hij dit bijzondere cadeau tegen het lijf gelopen. Tijdens een wandeling over een lokale markt, zag hij hem zitten in een zwarte metalen kooi. Met zijn rood- en groengekleurde verenkleed was het een prachtexemplaar. Hij had even stilgestaan om de schitterende vogel te bewonderen. Toen hij weer aanstalten maakt om door te lopen, hield de eigenaar hem staande en zei: ‘Dit is niet zomaar een papegaai. Deze gevederde vriend kan iets heel bijzonders!’. De man fluisterde iets in zijn oor en sprak toen één woord tegen de papegaai. Sils mond viel open van verbazing toen hij hoorde welke woorden uit de snavel van deze vogel kwamen. Hij had niet lang na hoeven denken en had de papegaai direct gekocht. Het had hem al zijn spaargeld gekost, maar dat zal het meer dan waard zijn als zijn moeder het geheim ontdekt. 

In zijn oor hoort Sil nog steeds het constante ritmische gezoem van de telefoon die over gaat. Er zal toch niets gebeurd zijn met zijn moeder? Ze is al een vrouw op leeftijd en een ongeluk zit in een klein hoekje. In gesprek met de Omring was een verhuizing naar de Gollards ter sprake gekomen. Maar ze wil pertinent niet uit haar huisje vertrekken. Ze had gezegd dat er niets mis is met haar. Behalve haar hoge leeftijd en haar slechte zicht, mankeert ze verder niets. Ze doet alles nog zelf. Ze kookt zelfs nog iedere avond haar eigen maaltijd. Sil vraagt zich wel af hoelang dat nog goed blijft gaan, omdat haar gezichtsvermogen zienderogen achteruitgaat. Maar toen hij had voorgesteld om gebruik te maken van ‘Tafeltje Dekje’, had ze lachend tegen hem gezegd: ‘Ik heb mijn hele leven zelf gekookt; dat blijf ik doen tot aan mijn dood.’ 

Nog steeds neemt zijn moeder niet op. Misschien ligt het aan de satelliettelefoon? Hij verbreekt de verbinding, toetst het nummer nog een keer in en wacht. Het gebeurt wel vaker dat de ververbinding niet goed tot stand komt wanneer hij zich op open zee bevindt. Tijdens zijn ruige zeemansleven heeft hij al veel avonturen beleefd, maar het aanschaffen van dit bijzondere Kerstcadeau spant zeker de kroon. Alhoewel het eigenlijk illegaal is om zo’n exotisch dier te importeren, was het een koud kunstje om de bontgekleurde papegaai te verstoppen in het ruim van het NIOZ-schip. Eenmaal in de Texelse haven had hij zijn goede vriend John opgetrommeld om de buit ongezien in een bestelbusje naar zijn loods te smokkelen. 

Hij had John duidelijke instructies gegeven en had hem ook het geheim verteld. John had hem vol ongeloof aangestaard en gezegd: ‘Ja, dag, daar geloof ik niets van! Dus jij wil beweren dat deze vogel het hele Kerstverhaal met Maria en Jozef in de stal van Bethlehem op kan zeggen? ‘Ja, echt waar!’ had Sil geantwoord, ‘Maar alleen als je het codewoord tegen hem zegt, anders zwijgt ‘ie in alle talen.’ ‘En wat is dat codewoord dan?’, vroeg John. ‘’Jingle-Bells’; als je ‘Jingle-Bells’ zegt tegen dat beest dan begint ‘ie te ratelen totdat het hele Kerstverhaal verteld is. Luister, mijn moeder houdt van deze eeuwenoude geschiedenis, maar ze kan zelf niet meer in haar bijbel lezen vanwege haar slechte ogen. Dus ik dacht; als ik deze papegaai aan haar geef, dan kan ze op Kerstochtend toch de Kerstgeschiedenis horen. Daarom moet jij haar dit cadeau overhandigen op de dag vóór Kerst. Maar je mag verder niets zeggen en het geheim nog niet verklappen. Dat wil ik zelf doen. Op Kerstochtend bel ik haar op om te vertellen hoe het zit en geef ik haar het codewoord.’ Gistermiddag had John hem een sms’je gestuurd dat het pakket was bezorgd. Hij had niets gezegd behalve dat dit een Kerstcadeau was van haar zoon. Toen Sil het berichtje had gelezen, had hij zachtjes gegrinnikt. Hij kon niet wachten tot de volgende ochtend. 

Nu is het zover en kan het ieder moment gaan gebeuren. Sil loopt zenuwachtig naar het voordek van het schip in de hoop dat de verbinding daar beter is. De telefoon gaat opnieuw over. Gespannen wacht hij af. Dan wordt eindelijk de telefoon opgenomen. ‘Met mevrouw Bootsman’, klinkt het aan de andere kant van de lijn. ‘Goeiemorgen mam, met mij. Gezegende Kerst vanaf de Barentszzee.’ ‘Goeiemorgen Sil, wat fijn om je stem te horen. Jij ook een hele gezegende Kerst.’ Het geluid kraakt en af en toe hapert de verbinding. Sil vraagt: ‘Kunt u me goed verstaan?’ ‘Ja, natuurlijk kan ik je goed horen. Ik mag dan wel halfblind zijn, maar ik ben niet doof! Maar bedankt voor het geweldige Kerstcadeau dat John gisteren kwam brengen. Dat had je toch niet hoeven doen?!’ ‘Ach ja, omdat ik deze Kerst helaas niet op Texel kan zijn, is dit mooie cadeau voor u. En wat extra bijzonder is…’ Maar voordat Sil zijn zin kan afmaken, valt zijn moeder hem in de rede en zegt: ‘Dat vind ik echt heel lief. Want wat is lekkerder dan een verse, malse kip op Kerstavond! Ik heb hem meteen geslacht, geplukt en in de oven gezet. Wat heb ik heerlijk zitten smullen gisteravond. Heel erg bedankt lieve zoon!’

Ouwe Sunder

Elk jaar op 12 december vieren de Texelaars feest. Het is dan Ouwe Sunderklaas, hét volksfeest van het eiland. In de volksmond wordt het ook wel 'Ouwe Sunder' genoemd. Tijdens Ouwe Sunder worden in elk dorp de hoogte-en dieptepunten het afgelopen jaar nagespeeld, 'speulen' in het Texels. Ouwe Sunder is voor jong en oud. Rond 17:00 beginnen de kinderen met het speulen van hun stukjes. Na verschillende keren in Oudeschild en in de Cocksdorp gingen we dit jaar kijken in den Burg waar op verschillende plekken in het centrum buiten gespeeld wordt. Wat was het leuk om iedereen bezig te zien! Ruim 70 kinderen speelden allemaal actuele dingen na en thema's van het afgelopen jaar. Omdat het de kinderen op Texel af vanaf jongs af aan geleerd wordt zijn ze heel vrij en spelen ze heel goed. Er worden prachtige, verplaatsbare decors gemaakt. Verplaatsbaar omdat ze op verschillende plekken in de straat bij de jury spelen. Vaak met borden met tekst, stukje toneel en een liedje. Wat zien we veel creativiteit!

's Avonds is het de beurt aan de volwassenen. In verschillende dorpen wordt er op straat gespeeld, in de Cocksdorp spelen ze in verschillende huiskamers en restaurants waar je gezellig kunt zitten en alle spelers langskomen. Joas ging met zijn vrienden naar den Burg; natuurlijk verkleed want dat hoort bij Ouwe Sunder. Wij bleven dichtbij huis, in ons eigen dorp in de Ruyterstraat hier bij de dijk waar ook op drie plekken gespeeld werd. Extra gezellig omdat er vanaf begin december altijd lampjes worden opgehangen door de hele straat. Wat hebben we gelachen en wat was het gezellig met alle dorpsgenoten. Aan het eind van de avond kiest de jury de winnaar is verschillende categorieën (solo, duo's en groepen).

Nadat een volksfeest van Ameland een paar jaar geleden negatief in het nieuws kwam, kregen we regelmatig hoe dit er op Texel dan uitziet. Nou, daar is het echt een gezellig en leuk feest voor iedereen. En ook al zijn het eigenlijk vooral de eilanders zelf, iedereen is van harte welkom om te komen kijken. Het is overal gezellig op straat en de sfeer is goed. Het is zo leuk dat het in elk dorp en bij elk dorpshuis gevierd wordt, echt even terug in de tijd en veel saamhorigheid en gezelligheid. En dat blijft ook het mooie van Texel: de rijke cultuur en het fijne dorpsleven. Wat ons betreft was Ouwe Sunder dit jaar weer geslaagd! Wie weet spelen we volgend jaar zelf een keer mee?

De stoomboot

In onze vorige blog kon je al lezen over de mooie intocht van Sinterklaas afgelopen weekend. Hij kwam natuurlijk met de enige echte pakjesboot.

Wat het extra leuk maakte, was dat de stoomboot nog twee dagen langer in de haven bleef, zodat iedereen die wilde de stoomboot kon bezoeken. Van de werkkamer tot de slaapkamer van Sinterklaas, de pakjeskamer en de Kombuis. David mocht Sinterklaas maandag een dagje helpen aan boord en dat leverde prachtige plaatjes!

Het schip in de haven was op zichzelf al een mooi gezicht en 's avonds verlicht maakte het extra mooi. 

De landelijke Sinterklaasintocht

Wat was het een grote verrassing toen we in juni dit jaar hoorden dat de landelijke Sinterklaas intocht dit jaar op Texel zou zijn! Na ruim 40 jaar weer een keer op een Waddeneiland en voor ons extra speciaal: in onze eigen mooie dorp aan zee! 

Het was prachtig om te zien waar een klein eiland groot in kan zijn. Want waar grote steden vaak veel mensen kunnen inzetten moeten we op Texel het met elkaar doen en juist dat maakt dit eiland zo uniek en bijzonder. Bewoners, scholen en ondernemers werden betrokken iedereen wilden er een groot feest van maken. Er kwamen speciale Sint in Oudeschild sokken en oma maakte voor de kleinste kleinkinderen hele mooie sjaals.

Maar niet alleen de landelijk intocht, ook het Sinterklaas journaal wat hier nog altijd fanatiek bekeken wordt, zou zich grotendeels afspelen op ons eiland.  Er werden Texelse figuranten gezocht en via een lotings systeem kon je meedoen als figurant. Wat een verrassing dat dat ook nog lukte! Maar kort in beeld, maar zo leuk om de opnames eens bij te kunnen wonen!

Wat genoten we de week voor de intocht van het Sinterklaas journaal van zoveel prachtige beelden van het eiland. Het paard o zo snel dat over het strand gaat waar altijd ons strandhuisje staat, de prachtige duinen, de Hogeberg hier om de hoek, de haven vlakbij en natuurlijk niet de vergeten de vuurtoren!

Afgelopen zaterdag was het dan eindelijk zover: Sinterklaas zou aankomen! Veel straten in het dorp werden afgesloten en de hele week werd er al hard gewerkt in de haven. We gingen in de week vooraf regelmatig even kijken. Joas zag de troon van Sinterklaas al staan en heeft hem gelijk even getest. Wat leuk om van zo dichtbij mee te maken.

Er was veel familie op het eiland die graag mee wilden en we verzamelden zaterdag bij ons thuis. Een huis vol gezelligheid en allemaal in spanning van wat er ging komen. Op weg naar de haven regende het nog een beetje, maar eenmaal aangekomen was het droog. We hadden speciale bandjes voor het Texel vak: een prachtige plek, lekker uit de wind en helemaal vooraan op de plek waar de boot aankwam. Joas mocht met zijn vrienden op het balkon staan bij het hotel in de haven van de vader van een van zijn vrienden. Ook zij hadden een prachtig uitzicht.

Bijna helemaal compleet stonden we daar...alleen David was er niet bij. Hij had eigenlijk het beste plekje van iederen...hij was uitgenodigd en mocht mee op de boot met Sinterklaas! Wat bijzonder om dat mee te maken, samen met een hele boel Texelse pieten.

Wat was het prachtig om hem naast de beroemde Pietje Paniek en Sinterklaas jonglerend de haven binnen te zien varen!

Wat een feest was het! Wat hebben we genoten van alles! Overal camera ploegen, muziek bands en heel veel blije gezichten. Er was ruim 500 kilo pepernoten ingekocht en bij aankomst verspreiden de Pieten zich over de hele haven zodat echt ieder kind gezien werd en wat lekkers kreeg. De leukste Pieten van het Sinterklaas journaal kwamen ook langs. Gewoon een high five en even op de foto. Het was geweldig om mee te maken.

Wat deze intocht extra bijzonder maakte was dat de kinderen van alle scholen van Texel in een optocht langs de Sint mochten lopen. Elke school had een eigen thema. Zo kwamen de kinderen uit Oudeschild met zelfgemaakte onderwater dieren en de kinderen uit de Cocksdorp als vuurtorentjes, de kinderen uit Oosterend als vissers, den Burg als schaapjes: het was een prachtig gezicht. We zagen onze lieve nichtjes letterlijk stralen want als vuurtorentjes hadden ze allemaal een lichtje.

Na de intocht liepen we terug met een grote glimlach. Dat we dit hier mochten meemaken, zo bijzonder! Joas bleef nog even op de haven en kon zo op de foto met de presentatrice Merel en zijn held Jochem (pietje Paniek).

Elke keer weer een nieuw avontuur hier op het eiland. Thuis werden we overladen met berichtjes van mensen die ons op tv gezien hadden. Met lekkere warme chocolademelk keken we natuurlijk de uitzending nog even terug.

's Avonds vierden we al een beetje Sinterklaasfeest met elkaar en natuurlijk werd de schoen gezet. En straks vieren we natuurlijk met z'n allen pakjesavond dus aan de slag voor het maken van de surprises. We kijken nog elke avond het Sinterklaas journaal met nog steeds prachtige beelden van ons prachtige eiland. Een weekend om niet snel te vergeten! 

Wonen in de natuur

Afgelopen herfstvakantie mochten we met elkaar genieten van hele fijne dagen in een prachtige boomhut op de veluwe waar we al eens eerder verbleven zo'n vijf jaar geleden. Heerlijk zo even samen, met onze museumkaart elke dag even langs een ander museum en verder veel spelletjes, wandelen, op zoek naar herten en wilde zwijnen en genieten samen. 

Als we op vakantie gaan genieten we vaak van nieuwe plekken, nieuwe steden, mooie musea, leuke winkeltje, gezellige straatjes, maar zoeken we het liefst een plekje in de natuur om weer naar terug te komen aan het einde van de dag.

Terug naar huis bedachten we ons hoe geweldig rijk het is in de natuur te mogen wonen! 

Niet alleen als je op vakantie bent, die paar weken in het jaar, maar op elke gewone dag de natuur om je heen hebben maakt ons onbeschrijfelijk dankbaar. 

We horen om ons heen zoveel mensen die genieten, tot rust komen en onder de indruk zijn van Gods grootheid als ze in de natuur zijn. Het is de plek waar we inderdaad Gods grootheid terug zien en zijn veelzijdige creativiteit. 

Hoe bijzonder is het om een plek te hebben om te mogen wonen die omgeven is door prachtige natuur. We beseffen ons heel goed wat een zegen dit is. We blijven onder de indruk van de veelzijdigheid van dit eiland met zoveel diversiteit aan natuurgebieden. En hoe heerlijk dat hier geen snelwegen zijn! Want hoe prachtige onze herfstvakantie ook was, op weinig plekken in Nederland kan je nog onder het geluid van drukke autowegen uit. Dan horen we toch liever het bulderen van de golven!

Afgelopen weken begon het herfstseizoen en hoewel we daar in onze vorige woonplaats ook wel iets van meekregen, was dat vaak niet meer dan de bomen in het park. Nu merken we juist  zoveel meer hoe het is om niet alleen in de natuur maar ook met de seizoenen te leven. De bossen die op zichzelf al prachtige kleurrijke schilderijen zijn, de grote vogel trektochten die met een tussenstop hier over het eiland gaan op weg naar het zuiden, de boeren en schapenhouders die hun land en vee klaarmaken voor de winter, de kustlijnen en zee die zich klaarmaakt voor een nieuw seizoen wat er soms ruig aan toe kan gaan.

En bij de herfst horen natuurlijk paddestoelen. We vonden weer prachtige soorten en met Jaels bij passende schoenen leverde dat leuke plaatjes op! Het blijft genieten!

Hardlopen

Afgelopen zondag was er weer een prachtig evenement hier op ons eiland: de halve marathon! Door vele genoemd als een van de allermooiste van Nederland door het prachtige parcours door de dorpjes, duinen, over het strand, bos en heide. En extra bijzonder door de start vanaf de boot vanaf zee.

David had al vaker meegedaan maar wilde nu een 8e deel marathon lopen en daarbij graag een snelle tijd neerzetten. Deze lopers vertrekken vanuit den Hoorn. Zo werd er afgelopen maanden hard getraind. Ook dit keer niet alleen, want onze broer Ruben deed voor het eerst mee. Het startnummer kwam per post en samen haalden ze zaterdag hun tshirt op; elk jaar een andere kleur en ook dit jaar weer een mooie me alle namen van de deelnemers op de achterkant.

Het gezellige van zo'n marathon is dat we er gelijk een fijn weekend samen van maken met z'n allen. Zo bezochten we zaterdag het windfestival dat ook dit weekend plaats vond, met tientallen kleurrijke vliegers. Helaas bijna windstil, dus zelf vliegeren lukte niet en een stuk minder vliegers als anders, maar wel hele mooie! Het is zo leuk dat er eigenlijk elk weekend zoveel georganiseerd wordt en te doen is. De kinderen genoten allemaal van het bouwen van zandkastelen. 

Zondag was het dan echt zover. Eerst met z'n allen naar de kerk toe, dat blijft ook bijzonder kostbaar zo vaak samen ons geloof mogen delen. Daarna de lopers naar de start gebracht en met elkaar stonden we ze op te wachten bij de finish. Het weer was perfect: opnieuw windstil en prachtig strak blauwe lucht. Langs  de route stonden weer veel fotograferen en dat leverde mooie plaatjes op zoals die van Ruben met het kerkje van den Hoorn op de achtergrond. 

Davids voorbereidingen liepen de afgelopen weken helaas iets anders door blessures waardoor hij zijn tijd wat moest aanpassen, maar hij heeft het gehaald in een mooie tijd. Als eerste Texelse man over de finish was extra leuk natuurlijk. Want behalve best wat Texelaars komen er mensen uit heel Nederland en dit jaar zelfs uit 6 verschillende landen om dit evenement mee te kunnen maken! Onder luid applaus kwamen ze binnen en kregen ze een prachtige medaille bij de finish.

Volgend jaar wil Joas graag meelopen en ook neef Luuk is enthousiast dus de volgende generatie staat al klaar!